Ik geloof dat er voor iedereen werk bestaat dat past.
Niet één perfecte baan voor het leven, maar werk dat op dat moment past en ruimte geeft om verder te groeien. Dit is het persoonlijke verhaal achter die overtuiging.
Waar ik uiteindelijk aan bouw.
Als kind was ik een observator. Ik leerde snel lezen wat een groep nodig had en paste me daarop aan. Dat werkte goed, tot ik ontdekte dat ik ook uit die groep kon stappen en er nog steeds mocht zijn.
Die ontdekking loopt nog altijd door alles wat ik doe. Want organisaties zijn ook groepen met ongeschreven regels, en de meeste mensen passen zich er net zo hard aan aan. Wat mij bezighoudt is wat er overblijft als je die regels durft los te laten.
Deze documentaire gaat daarover. Vijf minuten, geen keynote.
Dit is ook de reden dat ik op podia sta. AI, skills, de toekomst van werk en anders organiseren zijn voor mij geen losse trends. Het zijn verschillende ingangen tot dezelfde vraag: hoe zorgen we dat technologie mensen meer keuze geeft in plaats van minder?
Een burn-out leerde mij wat geen enkel organisatiemodel mij had geleerd.
Jarenlang dacht ik dat goed werk vooral een kwestie was van slim organiseren: de juiste structuur, prikkels en technologie. Tot mijn lichaam stop zei. Een burn-out bleek niet op te lossen met een beter model.
Wat ik leerde was eenvoudig en ongemakkelijk. Mensen zijn geen resources die je optimaal inzet. Onze energie kan opraken. We hebben betekenis nodig. En we doen ons beste werk wanneer we ons gezien voelen. Die ervaring maakte mij geduldiger in verandering en eerlijker op het podium.
Het eerste bewijs dat het anders kan.
Ondernemen zat er vroeg in: op mijn zestiende richtte ik mijn eerste IT-bedrijfje op. Mijn loopbaan begon daarna bij de TU Delft. Tijdens de afronding van mijn studie begon ik in 2005 bij innovatie- en organisatieadviesbureau Alares. Daar leerde ik hoe organisaties naar verandering kijken. In 2014 besloot ik niet alleen meer te adviseren over anders organiseren, maar het zelf te gaan bouwen.
Met Part-up bouwden we een marktplaats waar werk draaide om taken en bijdragen, niet om functietitels. In 2017 kreeg dat werk erkenning met de Finext Nieuw Organiseren Prijs, en spraken we in de Tweede Kamer over de platformeconomie. Belangrijker nog: ik zag elke dag dat mensen die op papier “niet pasten”, in de praktijk uitstekend werk leverden zodra je naar taken en talent keek in plaats van naar cv’s.
Die jaren bevestigden wat ik daarvoor alleen intuïtief voelde: het probleem zit zelden bij de mensen. Het zit in hoe we werk organiseren, beschrijven en verdelen. In december 2021 werd Part-up overgenomen door Amplooi, onderdeel van Prevermo. Een mooi sluitstuk, en meteen de aanleiding om iets nieuws te zoeken.
Eén vel papier. Meer mogelijkheden dan je eerst ziet.
Ik ben vader van drie zonen. Mijn jongste maakt uit één vel papier dieren en vormen die ik er zelf nooit in had gezien. Zijn kamer staat vol origami.
Het papier wordt niet méér. Door anders te vouwen, wordt zichtbaar wat erin zat. Zo kijk ik ook naar talent. Mensen hoeven niet eerst iemand anders te worden om meer te kunnen bijdragen. Vaak moeten we beter leren kijken naar wat er al is.
Unfold the potential.
Waarom ik verder ging bij 8vance.
Bij 8vance zag ik voor het eerst technologie die kon doen wat Part-up nog handmatig probeerde: op grote schaal talent zichtbaar maken dat organisaties zelf niet zien. AI die verder kijkt dan functietitels en cv’s, en matcht op taken, vaardigheden en potentieel. In de zorg, bij de overheid, in het onderwijs en bij corporates zie ik dagelijks wat dat oplevert: de bakker die EV-laadpalen gaat monteren, de verpleegkundige die blijkt te passen bij een rol die niemand voor haar had bedacht.
Dat is waarom ik Chief Evangelist werd, en waarom ik erover blijf spreken: niet omdat AI het nieuwste speeltje is, maar omdat het eindelijk mogelijk maakt wat rechtvaardig zou moeten zijn: de beste persoon voor elke baan, en de beste baan voor elke persoon.
Potentieel is belangrijker dan verleden.
De kwaliteit van onze samenleving wordt voor een groot deel bepaald door de kwaliteit van de matches die we maken: tussen mensen en werk, tussen talent en organisaties, tussen wie iemand is en wat iemand nog kan worden. De meeste systemen kijken naar het verleden: diploma’s, functietitels, jaren ervaring. Ik geloof dat we moeten kijken naar potentieel.
Dat is de rode draad door mijn werk, mijn boek The Art of Matching en elke keynote die ik geef.
AI is geen bedreiging voor het menselijke. Het is een vergrootglas erop.
Ik ben geen techno-optimist die gelooft dat AI alles vanzelf oplost. Ik ben er wel van overtuigd dat AI ons dwingt om eindelijk eerlijke keuzes te maken over hoe we werk organiseren. Automatiseer waar het aantoonbaar waarde toevoegt. Bescherm juist het werk dat menselijk oordeel, aandacht en verantwoordelijkheid vraagt.
Die spanning, tussen versnelling en menselijkheid, is precies waar ik op podia en in organisaties over spreek. Niet als angstverhaal, maar als opdracht: verantwoorde AI betekent soms juist sneller bewegen, niet langzamer.
Laurens verbindt technologie en mens en creëert ruimte voor een open gesprek en nieuwe perspectieven.
Werk is groter dan functies.
Potentieel is belangrijker dan verleden.
Organisaties zijn menselijke systemen.
AI moet menselijke waarde versterken, niet verkleinen.
Verandering begint wanneer mensen zich gezien en serieus genomen voelen.
Technologie versnelt. Goed leiderschap helpt mensen mee te bewegen.
Vrijheid is het hebben van een keuze.
De zin waar het in de korte documentaire op uitloopt
Dit verhaal op jouw podium?
Ik vertel het graag toegesneden op jouw organisatie, sector en publiek.
Bespreek je event →